^{سوگواره پنجم:}

 ..............................

...خواستم بنويسم من همه ي  وبلاگ نيستم....يا وبلاگ همه ي من نيست ....خواستم بنويسم كه تمام من همين نيست ...كه اگر بود من هيچگاه نبودم...هيچ گاه نمي نوشتم...خواستم....خواستم خودم را ...نه همه ي خودم را ....بلكه قسمتي از اين حضور مجهول را ....به اين وبلاگ پيوست كنم... و عليرغم  خواست دلم .....پيوست كردم.....فقط بخاطر آن صبوران مهربان هميشگي ....تا ديگر دست كسي در نوشتن واژه هاي دلش نلرزد....تا آرام بنويسد و صبور.

خوشحالي يعني رضايت از وضع موجود ....خوشبختي يعني همين كه هست خوب است....من اما هيچ گاه چنين نبوده ام ...رضايت يعني مرگ...يعني مردن...يعني متوقف شدن ....يعني ايستادن و فرو رفتن....من اما ياد گرفته ام بروم...اين روح بايد بزرگ شود....هنوز خيلي خالي ست ....جاي دوري هم نرفته ام ...فقط همين حوالي خيس و خسته پرسه زده ام......خيلي ها ميگويند رسيده اي ....اما  من هنوز توي جاده خاكي ام...اين روزهابه نهج البلاغه پناه برده ام و به كتابهاي علامه طباطبايي....هر شب بايد نهج البلاغه را بخوانم....وقتي ميخوانم دلم طوفاني ميشود......

چقدر سخت است اينطور نوشتن....چقدر عذاب آور است جنگيدن با خود .....چقدر سوختن سخت است....

اوايل دانشگاه ....تحقيقي داشتم در يكي از محورهاي فكري دكتر شريعتي...قرار بود طي كنفرانسي ارائه شود... اجازه ندادند و من منصرف شدم... ناراحت بودم..... مصطفي را همان جا شناختم.....عضو انجمن علمي بود...براي دلداري سراغم آمد...حرف كه زديم همه چيز فراموشم شد بجز مصطفي....شب زنگ زد...تا نزديكي هاي ساعت دوازده.... توي كوچه پس كوچه ها ....راه بود و حرف و كلام وشعر....

دانشگاه ....برنامه هاي نقد فيلم....جلسات علمي..و بيشتر از همه نشريات و مجلات....هنوز دست خط هاي سيد مهدي شجاعي را با همان روان نويس سيز رنگش را دارم....زماني كه نيستان را منتشر ميكرد ....فصلنامه شعر و مطبوعات محلي....نوشتن و گفتن....

اما ...اما هميشه احساس ميكردم بايد همه چيز را بگذارم و به خودم بپردازم....اين روح خسته به من احتياجي سخت  داشت ...تشنه بود...تشنه تر مي شد ....

وقتي راه ميروي ...خيلي اتفاق ها مي افتد...نفست ميگيرد....خسته ميشوي..خسته ات ميكنند...مي ماني و درد تا گلويت بالا مي آيد...

بعد از دانشگاه....رفتم موسسه ....مسئول پژوهش....سفر به اطراف تلنگري بود شگفت...روستاها ...محروميتها...درد ها و غصه ها....احساس كردم بايد براي مردم كاري كرد...8 ماه در را برويم بستم....و براي ارشد خواندم...حالا منتظر نتيجه هستم...فقط چند روز ديگر....نشد دوباره....

تمام سالها.....تمام روزهاي دريغ ....تمام هر چه شب و روز ناتمام....جستجويم براي نقطه اتصالي بود به آسمان....جستجويي پريشان....سرگرداني هاي پرشتاب....زانوان بغل كرده....گريه هاي بعد از نماز... گلايه از خدا....اما...دريغ از آن نقطه اتصال....

گاهي احساس ميكردم پيدا كرده ام...فكر ميكردم اين همان رودخانه جاري ست ...همان آب زلال...اما....دريغا نبود....دريغا خالي بود و ناتمام....بركه بود و مرداب.

و دوباره سراسيمگي و آشفتگي....و باز تنهايي و چرخش مدام بر مدار خويش...بر مدار خلوت...برمدار صبوري.

ميدانستم عشق بال پرواز است...ميدانستم اين بال را به هر كسي نميدهند ....گاهي دستهايي به سويم دراز مي شد كه ميتوانستي فريبندگي چشم هايشان را بفهمي ..ميتوانستي باور كني كه اين چشم ها  بيشتر از آنكه ترا به عشق نزديك كند دورتر ميسازد....و ميگريختم....

مدتها ...بخاطر همان نقطه ثقل ....و دستهاي نجيب مهربان...هر هفته ....غروب هر پنجشنبه....سقاخانه بود و امامزاده صالح ....شمع بود و دستهاي لرزان پر از اشك....فاصله بين سقاخانه و امامزاده زياد نبود.....اما گاهي شبهاي زمستان دير به امامزاده مي رسيدم....پيرمرد ساكن امام زاده... بي اعتايي ميكرد و فكر شام و نان شب خود بود...دررا باز نميكرد....اما من ساعتها ...از پشت ميله ها ...صحن امامزاده را نگاه ميكردم و زيارت نامه  را زير لب زمزمه ميكردم....كوچه امامزاده هميشه خلوت بود....

يكبار بعد از غروب يك زمستان سرد...رسيدم امامزاده....وضو گرفتم...رو به قبله...به نماز ايستادم....هق هق تلخ دختري جوان ...حواس پريشانم را پريشان تر كرد...بين دو نماز نشستم...دردهاي خودم فراموشم شده بود... برايش دعا كردم....نماز دوم را كه خواندم ديگر نبود...و فقط صداي هق هق تلخ گريه اش بر سرم ويران بود....

...............................

نشد....يا نتوانستم....يا نخواستم.....هيچ نقطه اي نقطه اتصال نبود....فقط يك بار ...آن هم كوتاه و پر اندوه. و ديگر هيچ . هيچ نشان روشن و جاري پيدا نبود....

حوالي اين دل پريشان....هميشه دستهايي بود كه براي تمناي ديگري به سويم دراز مي شد ...من اما ...تمناي ديگري داشتم....هيچ چيز آرامم نميكرد....ميدانستم نقطه ثقل آرامم ميكند....ميدانستم كه عشق دلم را خواهد لرزاند و دستم را به سمت جاري آسمان ....پرواز خواهد داد ......

من دستي ميخواستم براي گرفتن اين دست...شانه اي براي سرريز گريه هاي دردآلود....مي خواستم كسي باشد كه حرفهايم را بفهمد...اهل رفتن باشد ...اما ..........

حالا مي خواهم بگويم ...سمت من ...سمت دلم....مثل تمام نوشته هاي اين وبلاگ پريشان....آشفته نيست....شايد عشق را واگذاشته ام براي ديگراني كه هستند...شايد تقدير من چيز ديگري بوده است....حالا درست به سمت خدا ايستاده ام....بدون نقطه اتصال....بدون مدار مهر....ميدانم دستم را گرفته است....اما من ...گاهي ديوانگي ميكنم...نمي فهمم...و خدا را هم فراموش ميكنم....همان دست ساده مهربان را ....

..............................

نوشتم سقاخانه ....باران آمد....باراني  يكريز و تند.....حالا دلم عجيب گرفته است...نميخواهم اين دلتنگي ها ...شمارا هم دلتنگ كند....تنها دعا كنيد كسي كه قرار است روز جمعه بيايد ...زود تر بيايد....ميگويند بهشت جاي ديدني زياد دارد ...من كه حتي لياقت سوختن هم ندارم...اما براي شما ....كنار طوباي مهربان....زيبايي سرشاري آرزو ميكنم....فعلاَ خدانگهدار......